Zwierzaki, ciąża... i co teraz?

Natknęłam się ostatnio na pytanie: "Jestem w ciąży, a mamy w domu kota... i co teraz z nim zrobić?".
Dziewczyna zakochana w pupilu jednak zbombardowana milionami rad, że kota to powinna komuś oddać, albo do schroniska- bo toż to brud, niebezpieczeństwo, bakterie! I wiele wiele innych.

Powiem Wam, że aż przypomniała mi się moja pierwsza ciąża i pytania których wysłuchiwałam setki. Słyszeliście kiedyś o tym, że kot to na pewno udusi dziecko? Albo że jak tylko słodko uśnie, to ten wstrętny, i na pewno zły kocur rzuci się na szyję malucha i polując na grdyke zabije je? Bo ja słyszałam. Nasłuchałam się dużo. I tak, też słyszałam delikatne sugestie tego, że kota powinnam się pozbyć bo będzie niebezpiecznie, a i alergii dziecko dostanie! I będzie w brudzie żyło. Tak, to też słyszałam.
Czy oby nie boje się o toksoplazmoze? Przecież to takie niebezpieczne dla dziecka!
(A mało kto wie, że po pierwsze na to może się być już uodpornionym, zresztą aby się zarazić czymś takim to trzeba by kocie odchody ręką wyjmować i rąk tych nie myć. Dużo łatwiej złapać toxo w inny sposób, najłatwiej chyba zjadając mięsnego tatara ;) )

Wiecie co? Brak mi słów na tego typu komentarze. Na to, że ludzie w ogóle mogę rozważać pozbycie się własnego zwierzaka. Przecież zwierze to część rodziny! Chciałoby się powiedzieć "kot też człowiek!", pies zresztą też.
Mamy dwa koty i owczarka. Co więcej, jeden z kotów był adoptowany tuż po tym jak zaszłam w drugą ciążę. Mieszkamy razem, wszyscy. I nie wyobrażam sobie oddać zwierzaka na wieść o ciąży. Dla mnie to tak jak oddać starsze dziecko gdy zajdziemy w ciążę z kolejnym. Podobna filozofia.

Dzieci od malucha uczą się empatii, uczą się tego, jak obchodzić się ze zwierzętami, jak je szanować i dbać o nie. Żyją trochę razem a trochę obok siebie nie narzucając się sobie wzajemnie. Córka starsza codziennie rano po zjedzeniu śniadania podchodzi do szafki po saszetki dla kotów po czym sama im je nakłada. Dolewa też psu wodę i pyta, czy ta chce jeszcze pić. Opiekuje się, dba, głaszcze.

Czy miałabym zabierać córkom możliwość posiadania tak wspaniałych, futrzanych przyjaciół?

Oczywiście trzeba przygotować zwierzaki do pojawienia się w domu nowego członka rodziny. Pozwolić niemowlę obwąchać, a nawet (o zgrozo!) polizać ;) Dobrym ruchem jest przywiezienie jeszcze ze szpitala, ubranka lub tetrówki pachnącej dzieckiem do domu aby zwierzaki poznały już zapach przyszłego domownika.

Gdy maluch będzie już w domu i zwierzaki go poznają NIGDY nie reagować nerwowo na probe podejścia zwierzaka do dziecka. To nie pomoże, a wręcz przeciwnie - może zaszkodzić. Niech obwącha, niech położy się obok. Niech nie czuje, że jego miejsce jest zagrożone przez tą małą i bezbronną jeszcze istotkę. 

Nie bójcie się tej relacji, to od Was też zależy czy będzie to strach czy przyjaźń na długie lata.

Życie towarzyskie młodych rodziców czyli o Przyjaźni słow kilka

Mówi się, że dzieci przewracają Świat do góry nogami. I tak i nie. Nie lubię negatywnego wydźwięku jakie niesie to stwierdzenie. Wywracają go owszem, ale w pozytywnym aspekcie. Otwierają nam oczy na Świat, uczą nas poznawać go od nowa. Uczą nas doceniać to co mamy.

Co jeszcze? Wraz z pojawieniem się dzieci zmieniają się nasze priorytety, zmienia się to, jak wygląda nasze codzienne życie. Zmienia się to, jak organizujemy swój czas. I zmieniają się też ludzie z którymi czas ten spędzamy.
Wiele osób uważa, że „dzieciaci” nie mają już życia towarzyskiego, że teraz już tylko pieluszki, mleko i spacerki... Po co ich zapraszać na imprezę / kolację / spotkanie skoro pewnie nie przyjdą „bo mają dzieci”? Bo i tak będą się źle bawić „bo mają dzieci... a one pewnie będą marudne” albo „i tak nie będą mieli ich z kim zostawić”. Nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo się mylą. Z dziećmi też można aktywnie żyć, można świetnie się bawić, można odwiedzać wiele miejsc, podróżować. Można spędzać wspólnie czas nie zajmując się tylko kredkami i bajkami, można być sobą. Z dziećmi jest inaczej, to fakt. Ale to nie znaczy, że jest źle. Jest na prawdę super! Bywają owszem cięższe momenty, ale hej... kto ich nie ma?
Prawda jest taka, że odkąd mamy dzieci mam wrażenie, że częściej wychodzimy na miasto, częściej spotykamy się z ludźmi. Da się! Wymaga to czasem niezłej organizacji, ale dla końcowego efektu warto. Dzieci uczą się świata, zachowania w nowych miejscach, poznają ludzi. A my? My utwierdzamy się w przekonaniu, że dzieci to nie koniec świata. To początek. To przeżywanie wszystkiego na nowo, przeżywanie głębiej.

I wiecie co najbardziej kocham w tej nowej rzeczywistości? To czas, jaki spędzamy z naszymi przyjaciółmi.
Wspaniały czas spędzony z bliskimi osobami też jest świetnym pretekstem do szaleństwa w kuchni. Wspólne gotowanie zbliża. To w kuchni najlepiej się plotkuje, rozmawia na wszelakie tematy, to w kuchni moim zdaniem jest serce domu.
Wspólne posiłki są czymś, co kocham celebrować. Uwielbiam ten magiczny czas, kiedy nikomu się nie spieszy, kiedy można nie tylko „zjeść” ale i nacieszyć oko pięknie wyglądającymi potrawami, porozmawiać, po prostu być razem. Nie ukrywam też, że takie spotkania są dla mnie niczym baterie, które pozwalają mi funkcjonować przez najbliższy czas. Są jak zastrzyk pozytywnej energii, niesamowicie przecież potrzebnej przy dwójce rozbrykanych maluchów :)  Ten czas pomaga mi się zregenerować, zapomnieć o problemach, zobaczyć że blisko siebie mamy mnóstwo niesamowitych i dobrych ludzi na których zawsze możemy liczyć.

Kochani Przyjaciele! Dziękuje Wam wszystkim i każdemu z osobna za to, że jesteście. Za każdą minutę, za każdy uśmiech. Za wspólny czas. Za wszystko.