Dzień Dziecka za nami, ale czy coś się zmieniło? Z ulic i
stron internetowych znikają już plakaty zapraszające na festyny, koncerty,
zabawy. Na sklepowych wystawach uspokoiło się zabawkowe szaleństwo, ludzie już
nie wzdychają głośno czekając w długich kolejkach, żeby zapłacić za całe stosy
zabawek. To tyle. A nasze dzieci? Są takimi samymi dziećmi jakimi były 1
czerwca. Tak samo potrzebują nas, naszego czasu, wsparcia, naszej czułości.
Nie mówię, ze Dzień Dziecka jest zły. Wręcz przeciwnie! Uwielbiam
małe i duże święta bo są one pretekstem do zrobienia czegoś wyjątkowego i
kocham je celebrować. Jednak czasem mam wrażenie, że zbyt łatwo zapomnieć o
podstawowych sprawach. O tym, że ważniejsza jest ZABAWA a nie ZABAWKI. Gdy kupujemy coś nowego naszym urwisom
pamiętajmy o tym, że nawet najlepsza zabawka nie będzie zachwycać gdy będzie
musiało bawić się nią samo. Zabawka nie zastąpi rodzica. Owszem, czasem dziecko
zachwyci się nią i zajmie się przez dłuższy czas, jednak zostanie rzucona w kąt
po kilku dniach lub godzinach gdy nie będzie nas lub innego towarzysza zabaw.
Uśmiech, tak szeroki w chwili otwierania prezentu zmniejszy się a zapał
zniknie. Chcesz, żeby te cudowne, pozytywne emocje przetrwały dłużej? Weź swoje dziecko za rękę, włącz muzykę i zatańcz tak jak by nikt nie widział. Idź
poskakać po największych i najbrudniejszych kałużach i nie martw się o swoje
ubranie. Buduj wysokie wieże z klocków, rysuj
80 raz takiego samego misia. Do malowania używaj rąk, nie tylko pędzli. Pokazuj
świat i opowiadaj o wszystkich ciekawych szczegółach. Pozwól biec przed siebie.
Przytulaj. Uśmiechaj się. Słuchaj. Bądź.
