Wychowuj, nie tresuj.

Mam wrażenie, że niektórzy chcieliby mieć dzieci idealne. Takie co zrobią wszystko na zawołanie i zachowają się tak, jak chce tego otoczenie / rodzic / ktokolwiek inny. Dziecko, które powie "dzień dobry" szturchnięte lekko przypominająco przez rodzica u progu sklepowych drzwi. Dziecko które będzie zawsze spało wtedy, gdy "powinno" a przy gościach zawsze będzie "grzeczne".

Nie chce mieć takiego grzecznego dziecka. Dziecka robiącego coś tylko dlatego, że ktoś tego wymaga. Dziecka które będzie na każde skinienie robiło to, czego mamy kaprys od niego wymagać.

I nie, nie wychowam dziecka rozpuszczonego i niewychowanego.

Spotykam się co chwilę z krytyką iż wychowując dziewczyny w duchu rodzicielstwa bliskości, nie stosując nagród i kar, starając się wsłuchiwać w ich potrzeby stosujemy bezstresowe wychowanie a nasze dzieci będą miały w poważaniu uczucia innych i zasady panujące na Świecie.
Nic bardziej mylnego.
Już teraz widać, że RB procentuje. Procentuje z każdym dniem coraz mocniej. Dziewczyny są empatyczne, dbają o siebie, o nas i o innych wokół. Starsza ponoć w przedszkolu przytula płaczące dzieci i ociera im noski, a gdy jej siostra płacze mówi "pośpiewam Jagusi, żeby nie płakała i żeby poczuła się dobrze."

Zastanawialiście się kiedyś nad sensem rozkazywania dziecku "teraz powiedz dzień dobry!", "a teraz bądź cicho", "mówimy teraz do widzenia!!" ? Czy zamiast tresować dziecko, karać je za brak powtórzonej formułki nie lepiej je wychować i pokazać to, jak można się zachować? Przecież dzieci uczą się naśladując. Gdy my witamy się z innymi, dziękujemy, prosimy one będą wcześniej czy później robić podobnie. Nie zmuszajmy ich do tego bo możemy osiągnąć odwrotny skutek. Można porozmawiać, wytłumaczyć ("Miło by było gdybyś po wejściu do cioci przywitała się / podała rękę / przybiła piątkę" / "Gdy ktoś zrobi dla nas coś dobrego warto mu podziękować i uśmiechnąć się" etc.)
Gwarantuje Wam, że to poskutkuje,

Nie znoszę gdy ktoś zmusza dzieci do zachowań które w jego mniemaniu są kulturalne (jak przywitanie, podziękowanie lub przeproszenie). A czy zmuszanie kogoś do zrobienia czegoś jest kulturalne? Czemu nad tym nikt się nie zastanawia?

Zanim powiesz dziecku "Przeproś szybko! Nieładnie się zachowałeś/aś!" zastanów się po co to wszystko.
Czy fajnie jest być przepraszanym przez kogokolwiek z przymusu? Czy nie cenniejsze są przeprosiny ze szczerego serca? Takie, gdy ktoś mówi przepraszam bo na prawdę żałuje i chce pokazać, że mu przykro? Ja osobiście wolę gdy córka nawet po kilku godzinach podejdzie do mnie, wtuli się mocno i powie "przepraszam mamusiu" niż gdyby miała ze spuszczoną głową odburknąć mi "przepraszam" tylko po to, by mieć to z głowy.
Zresztą, czy zawsze przeprosiny muszą być takie oficjalne? Czy nie wystarczy rzucenie się na szyję i buziak?

Pozwólmy dzieciom zrozumieć różne sytuacje, zachowania i różne uczucia jakie one powodują zamiast narzucać im gotowe rozwiązania. 

Wychowujmy, a nie tresujmy.
Bo jeśli nas kiedyś zabraknie kto im powie co powinny robić? Czy nie lepiej aby potrafiły same zrozumieć i zachować się adekwatnie do sytuacji?

26 maja 2014. Dzień Matki. To też mój dzień.

26 maja 2014

Niby kolejny, zwyczajny dzień. Jak co dzień o 5:30 córki sygnalizują, że noc już się skończyła i czas na zabawę. Zwlekam się z trudem z łóżka, bo choć od ponad 2 lat wstaje o tej porze to nadal nie mogę się przyzwyczaić do tego, że noc ma tyle godzin co palce jednej ręki. Obie młode damy już rozbrykane i uśmiechnięte. Mycie, czesanie, ćwiczenia i śniadanie a potem zatapiamy się w stercie klocków, puzzli i kolorowanek. W tle słychać muzykę, bo przecież kilka razy na godzinę trzeba poskakać i potańczyć. Tak, nawet o 6 rano. Mimo naszych rytuałów każdy dzień jest nieco inny. Każdy na swój sposób wyjątkowy bo możemy uczyć dziewczynki czegoś nowego a one chłoną tą wiedzę jak gąbka i cieszą się z każdego nowego doznania. Ale TEN dzień ma w sobie coś niezwykłego.

Poranny prysznic, usypiam na stojąco słysząc szum wody. Z chwilowego zawieszenia wybudza mnie nieśmiałe pukanie po którym całkiem już śmiało wbiega do łazienki mała dziewczynka. Krzyczy wesoło śmiejąc się i machając do mnie kartką papieru. Wyłączam wodę i wycieram ręce. Słyszę „Prosie bardzio!” wypowiedziane z najszerszym i najszczerszym uśmiechem na ustach. W moich rękach znajduje się laurka z odrysowanymi rączkami dwóch małych księżniczek i kwiatkiem. Przytulam starszą najmocniej jak potrafię i dziękuje jej z całego serca za to, że jest. Za to, że jest moja, wyjątkowa i najwspanialsza.

-Kochanie, a narysujesz mi jeszcze kotka?- pytam

-I misia, tak?

-Tak skarbie, misia też możesz narysować.

W pokoju czeka córka młodsza. Siedzi obsypana przez siostrę kilogramami klocków i pluszaków jednak nie patrzy na nie. Patrzy w moją stronę i uśmiecha się szeroko mówiąc „mamama mamama ma amama!”. Jej oczy śmieją się razem z nią. Czy mogłabym prosić o więcej niż o dwa takie wyjątkowe skarby? I znów przytulam, i znów mam łzy w oczach...

Dziękuje za to że juz trzeci raz mogę w ten dzień mówić, że to także moje święto. Dziękuję za to, że tak na prawdę to święto obchodzę przez cały rok i że każdego dnia mogę uśmiechać się słysząc słowa "mama" „mamo” „mamusiu”...
Dziękuję za to, że dzięki tym dwum małym istotkom jeszcze bardziej doceniłam swoją Mamę. Zawsze doceniałam to, co dla mnie robi, że pomaga i kocha. Za to, że wybacza i za to, że zawsze stara się zrozumieć. Ale teraz to wszystko mnożę przez tysiąc bo wiem, że bycie mamą to nie tylko najwspanialszy ale też najbardziej wymagający zawód Świata.

Dziękujemy za cudowne zdjęcia naszych urwisów Nat i Marcinowi ze Snap Studio!